ساقی بده پيمانه ای.زان می كه بر خويشم كند
بر حسن شور انگيز تو عاشق تر از پيشم كند
زان می كه در شبهای غم. بارد فروغ صبحدم
غافل كند از بيش و كم. فارغ زتشويشم كند
نور سحر گاهی كند.فيضی كه میخواهی دهد

هر بامداد


هر بامداد،
مرگ بر سر راهم نشسته است به صبحانه،
میزی کوچک با نیمرو و عسل،
اما بی لبخند.
شاید اگر می دانست،
شوم ترین رویداد هم از آغاز میلاد من بود،
لبخندی چاشنی قهوه ی تلخش می کرد،
پیش از آنکه برخیزد.



آژند اندازه گر