هيوا
۳۰ شهریور ۱۳۸۶, ۱۸:۱۷
بيشتر ما شهر نشين ها فقط بلديم اداي شهري ها را در بياوريم نه اين كه خود فرهنگ شهرنشيني را بلد باشيم و رعايت شهروندي را نسبت به ديگران به جا بياوريم نگاهي به اين موبايل به دست ها در كوچه در خيابان داخل ماشين هاي شخصي و حتي در وسائط نقليه عمومي بياندازيد؟
مي گوئي خانم، آقا؟ موبايل خريده ايد مبارك تان باشد اما فرهنگ استفاده از آن را از كجا مي خريد؟
صحنه اول
در تاكسي كنار دست تو نشسته و طوري به موبايلش نگاه مي كند كه انگار منتظر است تاكسي برايش چند متري راه طي نكرده موبايل خانم زنگ مي زند حالا بفرما و تماشا كن خانم بدون توجه به مسافرين ديگر شروع مي كند به حرف زدن. حالا نزن كي بزن!
آنقدر كه چهره بعضي از مسافرين از نحوه ي صحبت كردن خانم با آن سوي سيم در هم مي رود در اين وقت ظاهرا موبايل خانم آنتن نمي دهد و سركار عليه با عصبانيت موبايلش را خاموش مي كند و مي گويد: اين قارقارك هم كه آنتن نمي ده؟!
صحنه دوم
در اتوبوس موبايل مسافري كه بغل دست من نشسته، زنگ مي زند
اول، انگار از آن طرف صدا نمي آيد.
مسافر از جايش بلند مي شود و مي رود طرف پنجره اتوبوس و باز فرياد مي كشد،
الو...
پيرمردي كه گويا ناراحتي اعصاب هم دارد به اعرتاض مي گويد چه خبر است خانم! طوري داد مي زني كه انگار تو جنگل ايستاده اي؟!
زن جواب مي دهد چه كار كنم حاج آقا؟!
آنتن نمي دهد،
پيمرد مي گويد: آنتن نمي دهد، خاموشش كن وقتي پياده شدي دوباره بگير.
زن مي گويد: من كه نمي دانم، طرف كه بود؟
پيرمرد جواب مي دهد: مثل اين كه سواد هم نداري كه اگر داشتي، شماره تلفن طرف حتما روي صفحه موبايلت حك شده است زن با ناراحتي موبايلش را خاموش كرده و در ايستگاه بعدي پياده مي شود.
صحنه سوم
ببين، گفته باشم من آبم با اين آدم توي يك جوب نمي رود، فهميدي، به من چه؟ اون خودش خواست صداي نسبتا بلند زن پياده رو را گذاشته روي سرش. زن يك ريز و با صداي بلند حرف مي زند و عابريني هم كه از كنارش مي گذرند هر يك با نگاهي از سر تعجب، او را برانداز مي كنند؟!
صحنه چهارم
آنتن نمي ده، جاتو عوض كن خب حالا بهتر شد.
اين يكي توي يك مغازه خواربار فروشي مشغول صحبت است حالا باشه، اجازه بده من برسم خونه. چك، چك چي؟ به من چه، خودش كشيده، خودش هم بايد حسابش را پر كند وا...
اسباب بازي
ملاحظه مي كنيد انگاري تلفني به نام موبايل- اسباب بازي است كه تو آن را در هر جا و مكاني كه ميلت كشيد، باز بگذاري و چون آنتن نمي دهد، داد و فرياد راه بياندازي اعصاب مردم را ناراحت كني؟! بهرحال حقيقت اين است كه ما فرهنگ استفاده از اين وسيله ي نسبتا راحت، را نداريم. خلاصتان كنم اصلا نمي دانيم، با اين زبان بسته چه كنيم؟
مي گوئي خانم، آقا؟ موبايل خريده ايد مبارك تان باشد اما فرهنگ استفاده از آن را از كجا مي خريد؟
صحنه اول
در تاكسي كنار دست تو نشسته و طوري به موبايلش نگاه مي كند كه انگار منتظر است تاكسي برايش چند متري راه طي نكرده موبايل خانم زنگ مي زند حالا بفرما و تماشا كن خانم بدون توجه به مسافرين ديگر شروع مي كند به حرف زدن. حالا نزن كي بزن!
آنقدر كه چهره بعضي از مسافرين از نحوه ي صحبت كردن خانم با آن سوي سيم در هم مي رود در اين وقت ظاهرا موبايل خانم آنتن نمي دهد و سركار عليه با عصبانيت موبايلش را خاموش مي كند و مي گويد: اين قارقارك هم كه آنتن نمي ده؟!
صحنه دوم
در اتوبوس موبايل مسافري كه بغل دست من نشسته، زنگ مي زند
اول، انگار از آن طرف صدا نمي آيد.
مسافر از جايش بلند مي شود و مي رود طرف پنجره اتوبوس و باز فرياد مي كشد،
الو...
پيرمردي كه گويا ناراحتي اعصاب هم دارد به اعرتاض مي گويد چه خبر است خانم! طوري داد مي زني كه انگار تو جنگل ايستاده اي؟!
زن جواب مي دهد چه كار كنم حاج آقا؟!
آنتن نمي دهد،
پيمرد مي گويد: آنتن نمي دهد، خاموشش كن وقتي پياده شدي دوباره بگير.
زن مي گويد: من كه نمي دانم، طرف كه بود؟
پيرمرد جواب مي دهد: مثل اين كه سواد هم نداري كه اگر داشتي، شماره تلفن طرف حتما روي صفحه موبايلت حك شده است زن با ناراحتي موبايلش را خاموش كرده و در ايستگاه بعدي پياده مي شود.
صحنه سوم
ببين، گفته باشم من آبم با اين آدم توي يك جوب نمي رود، فهميدي، به من چه؟ اون خودش خواست صداي نسبتا بلند زن پياده رو را گذاشته روي سرش. زن يك ريز و با صداي بلند حرف مي زند و عابريني هم كه از كنارش مي گذرند هر يك با نگاهي از سر تعجب، او را برانداز مي كنند؟!
صحنه چهارم
آنتن نمي ده، جاتو عوض كن خب حالا بهتر شد.
اين يكي توي يك مغازه خواربار فروشي مشغول صحبت است حالا باشه، اجازه بده من برسم خونه. چك، چك چي؟ به من چه، خودش كشيده، خودش هم بايد حسابش را پر كند وا...
اسباب بازي
ملاحظه مي كنيد انگاري تلفني به نام موبايل- اسباب بازي است كه تو آن را در هر جا و مكاني كه ميلت كشيد، باز بگذاري و چون آنتن نمي دهد، داد و فرياد راه بياندازي اعصاب مردم را ناراحت كني؟! بهرحال حقيقت اين است كه ما فرهنگ استفاده از اين وسيله ي نسبتا راحت، را نداريم. خلاصتان كنم اصلا نمي دانيم، با اين زبان بسته چه كنيم؟