دوستداران شعر داراب افسر بختیاری(2)

[seyedhamid]

[پسر- ’در ’دنگ مَده، دولت دنيا زِ ’خمونِه
هر وقت بَليطا اِگِر ِن عيش ِ لرونِه
سالن چِنِه دي سِيل و صفا زير ’بوهونه
گلنار ِ نديدي كه بِوازِه و بِخونِه
’لر با كَد ِ واكِردِه نِشَستِه ’كپِ چاله
سيخا به مِنِه چاله و دو ’ور مِنِه پاله
دختر- تو صحبتي از صدق و صفا هيچ نداري
زيرا خبر از مهر و وفا هيچ نداري
دلداده نبودي تو كه عاشق بشماري
از عشق نگفتي چه كسي رفت به خواري
ذكري تو نداري به جز از ذكر ’هميلا
حرفي تو نداري به جز از حرف زليخا
پسر- رَهدم به مِنِه لِر كه بَليطانِه بچينم
اي ياد ِ هَم او روز ’هميلان ِ ’مو ديدم
هِي سِيل اِكِردم بِس و هِي آه اِكشيدم
جون داشتم اما به خدا زنده نَبيدم
دل مثل كبوتر اِطَپِست بيخود و خَشخار
’او رَد به مِنِه مال و ’مو مَندم به ’نك دار

دختر- چشمم به تو روشن كه تو هم كان وفائي
حالا كه چنين بود چرا عاشق مائي
بنگر ز پس كوه كه برخاست صدائي
اين بانگ هميلاست كه گويد تو بيائي
او طالب ديدار، تو هم عاشق اوئي
با من تو چه گوئي چقدر بي چشم و روئي
پسر- شي ’ور’مو بكن سيت اِخَرم ’جوِه و ’شولار
ده توپ ز چلواري و ده توپ قلمكار
مِينا اِخَرم سيت ز دكون دار ِ شَلَمزار
اِز قند و شكر هر چه بِخوي باربرِبار
ياالله ’ورِه وايَك بِر‌ِويم خدمت آخوند
بي دردسر و كشمكش و بي ’قر و بي ’لند
دختر- خنديد و به او گفت: من اين بخت ندارم
من طاقت اين زندگي سخت ندارم
صدسال بخوابم زتو من ياد نيارم
اي ’لر بچه هرگز به تو من دل نسپارم
چون رسم زناشوئي اين شهرنداني
بهتر بروي مال،‌ همان خر بچراني
پسر- ئي دو ’شو همه بَر گَله دادم مو به چودار
يه غاز ز پي لاسِه ندادم به طلبكار
پيلانِه ’دمت ’پاي بِدسون ’جوَه و شولار
از لج كشي و خيره سري دستِت ِ ’ور دار

اي كاش تو يك چند دم مال بي ياهي
اي كاش توهم از خر شيطون بِدِراهي
دختر- اين فكر خطا را كه به مغز تو نهاده است
اين لقمه سنگين به گلوي تو زياد است
بر روي تو دنيا در دولت نگشاده است
زيرا كه طبيعت به شما هيچ نداده است
’لر بچه برو زود از اين شهر تو بيرون
تا اينكه نفهمند مامان جون و پاپا جون
پسر- اَر نَجفَلي و جونقلي و ساكي و شهباز
’بووِدربَس و ’گوِهيم بَس و او ميرِه پريناز
با يَك بِنِشينِن همه سون همدل و همراز
يك عهد بِبندِن به دَم مال علي باز
اوسو ، هَوو گالِه اِنِهيم ’وركَل ِ مالِت
نونا ’خوت و بوَوت ِ اِنِهيم ’ور پَرشالِت
دختر-’لر بچه دگر با تو سروكار ندارم
ممكن نشود هيچ به تو دل بسپارم
ديوانه نِيَم ترك كنم شهر و ديارم
هر جا كه خيابان نبود پا نگذارم
رقص و طرب و شادي ’لر مثل ددان است
گويند كه موسيقي ’لر بانگ سگان است
پسر- نِيدي كه چطور با راِ’كنه ’لر به ’شوتار
نِيدي ’لر ِ وختي بِرَسه و بِوَنِه بار
نِيدي تو هياهوي ’لرونه مِنِه ’كهسار
نِيدي كه چطور خرس اِدِراهه زِ پَس دار
خِرسونه تو نِيدي كه چطوري اِ’غرومنِن
وقتي اِ’غرومنِ همه كوهان ِ اِرومنِن
دختر- پس خرس چرا گاز نگيرد ز هميلا
با پنچه چرا جِر ندهد چادر و مِينا
در خون ننشاند ز چه آن دختر زيبا
تا با دل پر خون بكشد رخت ز دنيا
تا مادر پيرش به عزايش بنشيند
تا روي تو و همچو تو را هيچ نبيند
پسر- خِرسون سَي ِ كينِن به هميلا به پي ياهِن
خِرسون سَي ِ كينِن زمِنِه ره بِسگاهِن
گَو ويَل اِروِن ور مِنِه رَه رَهنِه اِپاهِن
اَر خرس بي يا با كَل ِ ’گرزا اِدِراهِن
خرسِه اِزَنن ِ با كَل ِ گرز تابِرِه اِز حال
گوشاسه گِرِن و اِكَشِنِس به دم ِ مال
دختر- اي ’لر بچه بنگر به لباسم چه قشنگ است
چين ِ كت و پاچين من از شهرفرنگ است
بين چين و پليسه چقدر رنگ به رنگ است
اين فرم جديد است كه خوش ’برَش و تنگ است
اين فرم قشنگ است نه آن چادر و مِينا
اين خوب لباسي است نه شولار هميلا

پسر- خياط پدر سَي تونِه كِردِه مِنِه كيسه
كِر ونده به كيسه بِس اِگو چين و پليسه
’جوِه ت به تَنِت مِسَ بِرِهزه هِي اِديسِه
تَرسم كه عرق ’پاي همه پاهات ِ بخيسه
مَرپيل نِداري بِروي تا دم بازار
مَر چيت نِداري بكني ’جوه و شولار
دختر- سلماني ما پيچ و خم از زلف در آرد
صد تاب به يك تاب زهر تاب بر آرد
گاهي به سر انگشت پس گوش بخارد
تا آنكه ترا بر سر اين راه بكارد
خوش بر‌ِش و كوتاه بود زلف چليپا
دلها همه از شانه بريزد به سرپا
پسر-’بووتون همه ’مردِه كه پَلاتونِه بريدين
تِي نفس خوتون هيچ خجالت نكشيدين
قيچي نِه كشيدين، همه دلهانِه كه ديدين
پَ سي چه به درد دل دلها نرسيدين
ايكاش ’مو دِلاك قرمساق ِ بديدم
تا تار ِ سر ِ زلفِت ِ باجون بخريدم
دخترـ-بين صورت من از اثر پودر شده ماه
سرخي لب من ز رژ اينسان شده دلخواه
اين زلف خم اندر خم من گشته چليپا
آرايش ما بين و خبر بر به هميلا

تا كلفتي خانه ما را بپذيرد
يا غم خورد آنقدر كه از غصه بميرد
پسرـ-اي قَدر نَساهين به ’گپاتون گچ و آهك
آهك اِرَوه ’ورمِنِه تي تون اِزنِه لَك
زلفانِه مَپيچين بِه يَك چي ’دم اردك
سينه مَكنين واز و زِ سرما بَزِنين دَك
اي پنجه رِازون كَل وكوسه نَدرارين
مَرتعزيه خونين كه شيطونِه اِيارين
دخترـ-ديگر سخن از عاشق و معشوق چه داني
از چيست كه از عشق سخن هيچ نراني
عاشق تو نئي ’لر بچه اي چشم چراني
اين است از اين كارتو شرمنده بماني
برگو كه شده عاشق چشمان هميلا
برگو كه شده شيفته زلف ِ زليخا
پسر-’در گَل مَل و مَستِن كه مَني كوگ ِ بِهارِن
گَل گَل اِ’روِن ’كه بَن و ’كل ’خنگ ئي يارِن
’درگَل همِه ’پاي ليوَه و ’كرگَل همِه هارِن
عاشق اِبوهِن ’وريَك و بازي اِدِرارِن
دستابه مِنِه دست، اِ’سگاهِن به پَس دار
لَوها به مِنِه لَو اِ’رون تابه ته ِ غار
دخترـ از دار و پس غار من آگاه نباشم
با عشق تو اي بچه لر همراه نباشيم

من مثل هميلاي تو گمراه نباشم
من آدمم و هيچ در اين راه نباشم
بيزارم از اين عشق اگر عشق تو اين است
اي خاك به فرق تو اگر عشق چنين است
پسر- چي كهنه ’لري ’وركِل مال اَر نَروي شو
اَر زير لاحافس نه تِپي شَو به مِنِه خَو
اَر سينه بسينه س نَنِهي ’لو به مِنِه ’لو
پستونِس ِ اَر مثل اِناري نكني اَو
ايطور اَيَربِس نكني،‌ كيف چِه دارِه
اَر عشق نَبو حال دل و جون ِ ’مو زاره
دخترـ ترسم كه پريشان شوي از زلف پريشان
از كفرِ سر زلف ز دستت رود ايمان
مجنون شوي و سربگذاري به بيابان
فرهاد صفت بر سر اين كار نهي جان
بيچاره تو از عشق خبر هيچ نداري
بهتر كه در اين مرحله پا را نگذاري

ادامه دارد